Tadeusz Makowski | <i>MELONY I WINOGRONA, OK. 1923</i> | olej, płótno | 33 x 46 cm

  • Tytuł:   MELONY I WINOGRONA, OK. 1923
  • Artysta:  Tadeusz Makowski
  • Wymiary :  33 x 46 cm
  • Technika:  olej, płótno
  • Wywoławcza: 50 000 PLN   ten obiekt nie ma ceny rezerwowej
  • Informacje dodatkowe:  




    W latach 1952-1956 obraz - wraz z całym zespołem prac ze spuścizny artysty –zdeponowany był w Muzeum Narodowym w Warszawie (oznaczony numerem “163 mak”). Wydany z depozytu spadkobiercom artysty, trafił następnie do prywatnej kolekcji grafika i malarza Jerzego Panka w Krakowie, a następnie do zbiorów dr. Lecha Siudy w Buku koło Poznania.

    Prof. Władysława Jaworska, monografistka artysty, łączy ten obraz z całym cyklem martwych natur powstałych około roku 1923, zapewne w związku z zamierzoną kompozycją Obfitość (L’Abondance), aktem kobiety niosącej owoce, które zgrupowane są także u jej stóp. Omawiając poszczególne płótna tego zespołu, prof. Jaworska tak pisze o naszym obrazie: “Zasadniczą jasnobrunatną gamę z nalotem różu i zieleni Coupe de fruits [ze zbiorów paryskich] powtarza mniejsza rozmiarami i skromniejsza w układzie martwa natura, zatytułowana Melony i winogrona. Tło jasnougrowe, winogrona zielonkawe i lekko bursztynowe, melon na pierwszym planie złoty, melon drugi, jakby mniej dojrzały, zielonkawo żółty, rozbielony.”

    Obraz był w kolekcji dr Lecha Siudy z Buku

     

    Obraz wymieniony i opisany w:

    W. Jaworska, Tadeusz Makowski. Życie i twórczość, Wrocław-Warszawa-Kraków 1964, s. 171, 342, nr kat. 361 [Melony i winogrona, własność Jerzego Panka w Prokocimiu]
Tadeusz Makowski (1882 - 1932)

Tadeusz Makowski (Oświęcim 1882 - Paryż 1932- malarz, grafik; w latach 1903-1908 studiował malarstwo u Józefa Mehoffera i Jana Stanisławskiego w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.

W czasie studiów podróżował do Wenecji, po ich ukończeniu wyjechał do Paryża i tam pozostał na stałe. W czasie I wojny światowej przebywał w Bretanii, przyjaźniąc się z Władysławem Ślewińskim. W 1916 wrócił do Paryża, skąd wyjeżdżał do Owernii, Holandii i Belgii. W początkach twórczości inspirował się malarstwem P. Puvis de Chavannesa.

W latach 1912-1915 w jego obrazach widoczna jest fascynacja kubizmem, w latach późniejszych także inspiracje dawnym malarstwem holenderskim i polską sztuką ludową. Z czasem artysta coraz bardziej upraszczał formę, dochodząc do stworzenia „własnego systemu znaków plastycznych“. Szczególnie często malował dzieci, w latach późniejszych także starych ludzi, a zawsze chętnie kwiaty i pejzaże. Wiele wystawiał we Francji, natomiast w kraju nie był specjalnie znany.

Jedyna większa wystawa jego prac odbyła się w roku 1936 w warszawskim Instytucie Propagandy Sztuki. Dziś jest uznany za jednego z najciekawszych malarzy polskich okresu dwudziestolecia międzywojennego.
Jego twórczość, wnikliwie opracowana i omówiona w pismach prof. W. Jaworskiej, prezentowana była w 1960 na wystawie monograficznej w Muzeum Narodowym w Warszawie, na wystawie w 1990/1991 prezentowanej w Bochum i Muzeum Narodowym w Warszawie i na ostatniej wystawie w Muzeum Śląskim w Katowicach i ponownie w Muzeum w Warszawie.

NOTOWANIA AUKCYJNE
Data aukcjiNr kat WywoławczaUzyskanazmień:
08 12 201397 50 000 PLN - EURO   USD   PLN