Henryk Siemiradzki | <i>CHRYSTUS BŁOGOSŁAWIĄCY DZIECI, 1900</i> | olej, płótno | 54.5 x 110.5 cm więcej zdjęć

Dodatkowe zdjęcia:

odwrocie obrazu

odwrocie obrazu

oświadczenie syna, Leona Siemiradzkiego

oświadczenie syna, Leona Siemiradzkiego

sygnatura

sygnatura

nalepka z wystawy TZSP, 1902

nalepka z wystawy TZSP, 1902

  • Tytuł:   CHRYSTUS BŁOGOSŁAWIĄCY DZIECI, 1900
  • Artysta:  Henryk Siemiradzki
  • Wymiary :  54.5 x 110.5 cm
  • Technika:  olej, płótno
  • Wywoławcza: 300 000 PLN   ten obiekt nie ma ceny rezerwowej
  • Informacje dodatkowe:  


    olej, płótno dublowane, w części karton, 

    sygn. p.d. (obcą ręką?): H. Siemiradzki | Rzym. 1900 r 

    Na odwrocie - po lewej - nalepka pośmiertnej wystawy Henryka Siemiradzkiego w TZSP w Warszawie w 1902/1903 r. (druk, atrament): - No 3708 /4 |Nazwisko autora Henryk | Siemiradzki | Rodzaj dzieła Szkic do obrazu | Tytuł Chrystus błogosł. | dzieci | Wymiar | Cena lub jego wartość | Własność p. Siemiradzkiej | Adres | Warszawa d. 1/14 X 902 r.

    Po stronie prawej - nalepka - maszynopis podpisany przez syna malarza - o treści: Stwierdzam, iż obraz niniejszy jest szkicem do obrazu | Ś.P. Ojca mego Henryka Siemiradzkiego – „Chrystus w | Gronie Dzieci”. Stwierdzam również autentyczność po- | wyższego szkicu. | Leon Siemiradzki  

    W dole po lewej okrągły stempel rosyjskiego konsulatu w Rzymie (zielony tusz). Stemple takie znajdują się na obrazach wywożonych z Rzymu do Warszawa i zaboru rosyjskiego (np. obrazy H. Siemiradzkiego, A. Gierymskiego) 

    Uwaga konserwatorska: obraz został zdublowany jeszcze przez samego Siemiradzkiego; przy jego prawym brzegu, na płótnie dublującym, artysta nakleił pas kartonu o szerokości 12,2-13 cm, którym rozszerzył kompozycję obrazu. Na tymże kartonie naniesiony jest późniejszy napis naśladujący sygnaturę malarza; napis ten położony został przez kogoś z rodziny, prawdopodobnie już po śmierci Siemiradzkiego. Takie oznaczenia spotyka się także na różnych innych jego pracach – tak obrazach, jak i rysunkach. 

    Prezentowany szkic olejny do większej kompozycji Chrystus błogosławiący dzieci, przywieziony z Rzymu z całym zespołem prac Siemiradzkiego, wystawiony był na pośmiertnej wystawie jego obrazów urządzonej w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie w roku 1902/1903. W katalogu tej wystawy wymieniony jest p.t. Chrystus w gronie dzieci, jako własność p. Marii Siemiradzkiej, żony artysty. Po wystawie obraz trafił do zbiorów prywatnych.

    Chrystus błogosławiący dzieci był ostatnim obrazem Siemiradzkiego, obrazem, który - jak pisał S. Lewandowski, pierwszy monografista malarza - „zaledwie podmalowany” pozostał na sztalugach w jego rzymskiej pracowni, „nieskończony wprawdzie, ale posiadający znów w całej pełni największy rzut Siemiradzkiego – wspaniały krajobraz”. 

    Pomysł tej kompozycji narodził się kilka lat wcześniej; w różnych wzmiankach i artykułach prasowych wiadomości o pracy artysty nad Chrystusem błogosławiącym dzieci pojawiają się już w roku 1885. Lata późniejsze przynoszą nowe informacje, zawsze jednak dość skąpe i enigmatyczne. Nieco więcej pisze dopiero A. Wysocki, który w 1899 odwiedził pracownię Siemiradzkiego w Rzymie; podaje on mianowicie informację, że artysta zamierzał wysłać Chrystusa błogosławiącego ... na wystawę do Paryża. Przytacza też słowa Siemiradzkiego; - „Chciałem przedstawić ów moment, w którym dzieci towarzyszące swym matkom idącym po wodę, garną się do Chrystusa siedzącego przy cysternie. W obrazie zmienię trochę dalsze plany i kompozycję. Rozszerzę ją ....” - dalej pisze Wysocki o „uroku i nastroju” oglądanego szkicu, o „cichym rozbłękitnionym zmierzchu i głowie Chrystusa ogromnie pięknej, ponad ludzkie miłosierdzie – miłosiernej, ponad ludzki smutek – smutnej”.

    Olejnych szkiców do obrazu było kilka, a każdy przynosił mniejsze lub większe korekty kompozycji. Siemiradzki bowiem zawsze starannie rozważał różne ujęcia i ugrupowania postaci, szukając wciąż możliwie najlepszych rozwiązań. Stąd wielość szkiców i rysunków. Na pośmiertnej, urządzonej w warszawskiej Zachęcie wystawie jego prac – eksponowane były dwa olejne szkice i „dość duży obraz Chrystus błogosławiący dzieci” (zobacz niżej: katalog). Dzisiaj jeden z owych szkiców, będący dawną własnością Wandy Przyjemskiej, córki artysty, znajduje się w Muzeum Narodowym w Warszawie. 

    Natomiast ostateczna wersja kompozycji, ów „ostatni wielki obraz” pozostał w Rzymie, w domu artysty przy Via Gaeta, gdzie żona i syn Siemiradzkiego z pietyzmem przechowywali jego spuściznę. Tam w roku 1930 widział go Antoni Madeyski, piszący później o pięknej pracowni, której „ściany są pokryte studiami i szkicami, a środek jej zdobi ustawiony na sztaludze ostatni jego wielki obraz Chrystus otoczony dziatkami.” 

    Wcześniej, jeszcze za życia artysty na ścianie jego pracowni można było oglądać także „nasz” obraz – rozpoznać go można na starym zdjęciu reprodukowanym w książce Józefa Dużyka (zobacz bibl.). Autor nie podał jednak źródła ilustracji i można się tylko domyślać, że korzystał z archiwum pana Leona Siemiradzkiego. Z tego źródła pochodzi zapewne także fotografia ostatniej, końcowej wersji Chrystusa błogosławiącego dzieci (zobacz bibl.)

     

    Porównaj - wybór bibliografii dot. kompozycji Chrystus błogosławiący dzieci,: 

    - Artysta niestrudzony [w:] „Biesiada literacka” , t. XXXIX, 1895, nr 22, s. 347; 

    - A. Wysocki, W pracowni prof. Henryka Siemiradzkiego, [w:] „Kraj” 1899, nr 18, s. 34;

    - S. Lewandowski, Henryk Siemiradzki, Warszawa 1903, s. 121;

    - Katalog Wystawy Obrazów Henryka Siemiradzkiego w Gmachu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Królestwie Polskiem [tekst także w języku rosyjskim] Królewska № 17, Warszawa 1903, ss. 9, 11, nr kat. 44 (porównaj też nr ; 26 i 32);

    - A. Madeyski, Artyści polscy w Rzymie (garśc wspomnień) [w:] „Sztuki Piękne}, R, VI, 1930, s. 8;

    - Henryk Siemiradzki 1843-1902, (wstęp J. Puciata-Pawłowska) Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, lato 1939 roku, [Warszawa 1939], s. 21, nr kat. 68 (wł. W. Przyjemskiej);

    - [H. Zawilska] Henryk Siemiradzki 1843-1902. Obrazy i rysunki ze zbiorów polskich, Katalog Muzeum Sztuki w Łodzi, grudzień 1968 - styczeń 1969, Łódź 1968, s. nlb. nr kat. 50;  

    - J. Dużyk, Henryk Siemiradzki, Opowieść biograficzna, Warszawa 1986, ss. 511, il. 68 i 115 (autor podaje bogatą bibliografie dot. życia i twórczości H.Siemiradzkiego\0, ,; 

    - P. Szubert, O Henryku Siemiradzkim, Zarys twórczości, maszynopis tekstu dla Wydawnictwa Interpress, 1990, kat. dzieł reprodukowanych, s. 231, nr kat. 192 i 193.
Henryk Siemiradzki (1843 - 1902)

Henryk Siemiradzki (Pieczeniegi (Biełgorod), koło Charkowa 1843 - Strzałkowo k. Częstochowy 1902) - wybitny malarz-akademik; początkowo uczeń malarza Dymitra Bezperczego w Charkowie, absolwent wydziału przyrodniczego Uniwersytetu w Charkowie – od 1864 kształcił się w petersburskiej Akademii Sztuk Pięknych. Za prace studenckie otrzymał pięć srebrnych i dwa złote medale.


W 1871 jako stypendysta Akademii, wyjechał do Monachium, gdzie przebywał przez rok, studiując samodzielnie i utrzymując kontakty z tamtejszą kolonią artystów polskich.
Od roku 1872 stale mieszkał w Rzymie; początkowo miał pracownię przy via Margutta, a od 1884 we własnym pałacyku przy via Gaetta. Uhonorowany członkostwem europejskich Akademii – św. Łukasza w Rzymie (1880), Akademii w Petersburgu, Berlinie, Sztokholmie, Paryżu, Turynie, wielokrotnie nagradzany medalami na wystawach, odznaczany orderami państwowymi (m.in. francuską Legią Honorową i włoskim orderem Corona d’Italia), cieszył się wielkim uznaniem i sławą.
Z krajem utrzymywał stałe i żywe kontakty - przesyłał obrazy na wystawy, a w roku 1879 podarował miastu Krakowowi sławny swój obraz Świeczniki chrześcijaństwa, dając początek zbiorom Muzeum Narodowego.
Namalował kurtyny do teatrów w Krakowie (1896) i we Lwowie (1900; dar artysty dla miasta).

Tematów do swych obrazów szukał przede wszystkim w starożytności; w historii, życiu i mitach dawnej Grecji czy Rzymu. Ale tworzył także sceny religijne (Wniebowstąpienie), obrazy rodzajowe i portrety. Z mistrzowską techniką malował zarówno monumentalne, teatralnie inscenizowane i tłumnie zaludnione płótna, jak i kompozycje kameralne, osadzone bądź w scenerii antycznej, bądź w realiach współczesnych (Z wiatykiem, Z pociechą i pomocą).
Malował dekoracyjne plafony (Wiosna, Jutrzenka, Światło i ciemność), był autorem zespołu malowideł w cerkwi Chrystusa Zbawiciela w Moskwie 1875-1879).
Z upodobaniem malował pejzaż, traktowany bądź jako tło osadzonych w nim scen, a czasem jako samodzielny krajobraz pogrążony w zapadającym zmierzchu lub też opromieniony słońcem.
Ze szczególną maestrią odtwarzał efekty wywołane światłem przenikającym poprzez gałęzie drzew, które – jak pisał H. Sienkiewicz – rzucają mocny cień, wśród którego drgają złociste plamy, utworzone przez promienie słoneczne wciskające się między liście /.../ Nikt tak nie maluje tego ruchu promieni słonecznych, jak Siemiradzki.

NOTOWANIA AUKCYJNE
Data aukcjiNr kat WywoławczaUzyskanazmień:
03 06 201219 300 000 PLN - EURO   USD   PLN