Kazimierz Stabrowski | <i>PORTRET NARZECZONEJ, 1896</i> | olej, płótno | 88 x 66 cm więcej zdjęć

Dodatkowe zdjęcia:

odwrocie obrazu

odwrocie obrazu

  • Tytuł:   PORTRET NARZECZONEJ, 1896
  • Artysta:  Kazimierz Stabrowski
  • Wymiary :  88 x 66 cm
  • Technika:  olej, płótno
  • Wywoławcza: 45 000 PLN   ten obiekt nie ma ceny rezerwowej
  • zobacz wyniki aukcji tego obiektu
  • Informacje dodatkowe:  

    Obraz pochodzi ze zbiorów pp. Janiszewskich, rodziny portretowanej Julii z Janiszewskich Stabrowskiej.
     
    Ten piękny portret młodej, zamyślonej kobiety, powstał podczas studiów Stabrowskiego w petersburskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem wybitnego malarza I. J. Riepina. Według monografistki artysty Portret narzeczonej „odznaczający się naturalnością ujęcia, swobodą techniki malarskiej, powściągliwą gamą barwną z przewagą tonów szarych i bieli świadczy dobitnie o chwilowym zapatrzeniu w malarstwo rosyjskiego artysty. Prawdopodobnie Riepin oddziałał na zainteresowanie się Stabrowskiego portretem - dziedziną, w której odnotować będzie można w przyszłości jego prawdziwie wybitne osiągnięcia twórcze.“ (L. Skalska-Miecik, Echa sztuki rosyjskiej..., 1984; patrz bibliografia)
    Artysta jeszcze kilkakrotnie malował swą żonę, głęboko wczuwając się w jej nastrój i psychikę. Dwa znakomite portrety Julii znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Jeden z nich - wspaniały, całopostaciowy, Portret żony siedzącej w fotelu (przed 1908; olej, płótno, 160 x 98 cm) podziwiać można w stałej Galerii Malarstwa Polskiego. Drugi obraz to Portret żony w kapeluszu (1907; olej, płótno, 118 x 93). Tylko z reprodukcji w „Tygodniku Ilustrowanym“ (1903, II półrocze, s. 944) znany jest jeszcze inny jej portret, tym razem rysunkowy. Wszystkie te dzieła - łącznie z prezentowanym Portretem narzeczonej - przedstawiają Julię jako kobietę o niebanalnej urodzie, melancholijnie zamyśloną i głęboko zapatrzoną w siebie.
     
    Portretowana Julia Janiszewska (1869-1941), ówczesna narzeczona, a od 1902 żona artysty, na polu sztuki znana była jako Julia Stabrowska, utalentowana i ceniona rzeźbiarka, jedna z nielicznych kobiet, które studiowały na wydziale rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu (lata 1892-1901). Tytuł artysty uzyskała w 1901 za rzeźbę Lelum-Polelum (Muzeum Narodowe w Warszawie; poważnie uszkodzona). Do 1909 sporo wystawiała, odnosząc znaczne sukcesy i zyskując pochlebne opinie recenzentów. Los jednak obszedł się okrutnie z dziełem artystki; wszystkie rzeźby stanowiące niemal cały jej dorobek twórczy przechowywane w majątku Dłużniewo na Łotwie, uległy zniszczeniu w czasie rewolucji. Od 1918 mieszkała ponownie w Warszawie. Po śmierci męża (1929) ofiarowała Muzeum Narodowemu w Warszawie duży zbiór jego obrazów, w tym także oba - wzmiankowane wyżej - swoje portrety.
    (O Julii Stabrowskiej patrz także: L. Skalska-Miecik, Julia Stabrowska [w:] Polscy uczniowie Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu w XIX i na początku XX wieku, Katalog Wystawy, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 1989, s. 210-211)
     
    Obraz jest wymieniony, opisany bądź reprodukowany w:
    - Ukazatiel wystawki Imperatorskoj Akademii Chudożestw w 1896 g., Sankt Petersburg 1896, s. 25, nr kat. 158;
    - I. Grabar [recenzja z powyższej wystawy w:] „Niwa“ 1896, nr 14, s. 326;
    - L. Skalska-Miecik, Kazimierz Stabrowski - lata studiów i początki działalności twórczej [w:] Rocznik Muzeum Narodowego w Warszawie, T. XIX, Warszawa 1975, s. 592, il. 7a na s. 591;
    - L. Skalska-Miecik, Julia Stabrowska - zapomniana rzeźbiarka [w:] Rocznik Muzeum Narodowego w Warszawie, T. XXVII, Warszawa 1983, s. 270, il. 4 na s. 272;
    - L. Skalska-Miecik, Echa sztuki rosyjskiej w twórczości warszawskich modernistów [w:] Rocznik Muzeum Narodowego w Warszawie, T. XXVIII, Warszawa 1984, s. 133, il. 7 na s. 136;
    - L. Skalska-Miecik, Echoes of Russian Art in the Work of Polish Modernist. Published in conjunction with the exhibition “Symbolism in Polish Painting 189-1914“ July 30 - September 23, 1984, [w:] Symbolism in Poland, Collected Essays, The Detroit Institute of Art 1984, s. 46, il. 6 na s. 51;
    - L. Skalska-Miecik, Julia Stabrowska [w:] Artystki polskie. Katalog Wystawy, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 1991, s. 320-321, il. na s. 320;
    - Kazimierz Stabrowski 1869-1929. Kolekcja prac ze zbiorów prywatnych i Muzeum Narodowego w Warszawie. [L. Skalska-Miecik przy współpracy K. Jerzmanowskiej], Muzeum Łazienki Królewskie, Stara Kordegarda, Warszawa 1997, s. nlb., kat. nr 1, il.
Kazimierz Stabrowski (1869 - 1929)

Kazimierz Stabrowski (Kruplany k. Nowogródka 1869 - Garwolin 1929) – malarz, rysownik, pedagog; od 1887 kształcił się w Akademii Sztuk Pięk-nych w Petersburgu. W czasie studiów kilkakrotnie otrzymywał medale i odznaczenia. W 1893 podróżował do Palestyny w związku z, malowanym na dyplom, obrazem Mahomet na pustyni, za który następnie otrzymał wielki złoty medal. Mimo ukończonych studiów, od 1895 kształcił się jeszcze w pracowni I.J.Riepina. W 1897 wyjechał do Paryża i tam uczęszczał do Académie Julian pracując pod kierunkiem B.Constantsa i J.P.Laurensa. W 1898 wrócił do Petersburga. W 1900 na Wystawie Pow-szechnej w Paryżu otrzymał wielki medal srebrny za obraz Cisza na wsi. Brał też udział w innych wy-stawach międzynarodowych, m.in. w Monachium (1901), Wenecji (1903). Od 1902 należał do Towa-rzystwa Artystów polskich Sztuka. W 1903 przeniósł się do Warszawy, gdzie w 1904 został pierwszym dyrektorem Szkoły Sztuk Pięknych, będąc jednym z inicjatorów jej powstania. W latach 1909-1913 wiele podróżował – był we Francji, Ni

NOTOWANIA AUKCYJNE
Data aukcjiNr kat WywoławczaUzyskanazmień:
15 06 20147 45 000 PLN 66 000 PLN EURO   USD   PLN