Portret pochodzi ze zbiorów rodziny portretowanej pani - Ireny Wiedyskiewicz-Polniakowej, warszawianki bywającej często w Zakopanem, którą artysta w latach 1925-1931 portretował kilkakrotnie.
Malował także portret Emilii Wiedyskiewicz, matki pani Ireny.

Stanisław Ignacy Witkiewicz po roku 1924 ograniczył swoją twórczość malarską do tzw. „Firmy portretowej S. I. Witkiewicz”, tworząc w jej ramach pastelowe portrety, według pięciu podstawowych typów A, B, C, D, E; ściśle określonych specjalnym „Regulaminem”.
Artysta zastrzegał przy tym możliwość różnych kombinacji i tworzenia typów pochodnych. Na portretach obok sygnatury umieszczał zazwyczaj dodatkowe, skrótowe informacje o zażytych narkotykach i używkach, eksperymentując na sobie ich działanie. Takich „własnych” skrótów artysta stosował wiele, część z nich została rozwiązana, część nadal pozostaje niezrozumiała.

Prezentowany Portret Ireny Wiedyskiewicz-Polniakowej malowany był 12 listopada 1925, jest więc jednym z wcześniejszych dzieł Witkacego, działającego już jako „Firma portretowa”.
Umieszczone na nim autorskie adnotacje przy sygnaturze na świadczą, że artysta zakwalifikował ten wizerunek do prac „typu E”, co według „Regulaminu Firmy” oznaczało „dowolną interpretację psychologiczną, według intuicji firmy”.
Skrót „NP” oznacza, że artysta powstrzymał się od palenia. Postawione obok cyfry 1-2 określają zapewne czas tego wyrzeczenia – dni, tygodnie lub miesiące.

Obszerna dokumentacja dotycząca prac artysty znajduje się w Ośrodku Dokumentacji Twórczości Malarskiej Witkacego w Gabinecie Grafiki i Rysunków Współczesnych Muzeum Narodowego w Warszawie; patrz: www.witkacy.hg.pl

Portret opisany w:

I. Jakimowicz (współpraca A. Żakiewicz), Stanisław Ignacy Witkiewicz 1885-1939, Katalog dzieł malarskich, MNW Warszawa 1990, s.89, nr kat. I. 587,
(porównaj też inne portrety Ireny Wiedyskiewicz-Polniakowej: nr kat. I. 581, 582, 620 1463; - portret Emilii Wiedyskiewicz: nr kat. II 308)