ten obiekt nr: był wystawiony na aukcji w dniu 13 06 2010 | ||||||
| Tytuł: | ŚWIĘTY ELIGIUSZ, PATRON ZŁOTNIKÓW, 1889 |  | Udostępnij | |||
Artysta: | Jan Matejko | |||||
| Wymiary : | 141 x 106.5 cm | |||||
| Technika: | akwarela, karton na płótnie | |||||
| Wywoławcza: | 20 000 PLN  | |||||
| Estymacja: | 40 000 - 50 000 PLN | |||||
| Informacje dodatkowe: | karton - projekt polichromii do Kościoła Mariackiego w Krakowie sygnowany p.d.: JM r.p. 1889. [monogram wiązany] Nad polichromią kościoła Mariackiego w Krakowie - wspaniałym dziełem sztuki dekoracyjnej - pracował Matejko w latach 1889-1891. Artysta, mocno już wówczas schorowany, nie poprzestał na sporządzeniu samego projektu dekoracji i przygotowaniu poszczególnych kartonów, ale pracował także na rusztowaniach, nanosząc malowidła na ściany świątyni. Pomagali mu uczniowie, wśród nich Stanisław Wyspiański, Józef Mehoffer i Włodzimierz Tetmajer, którzy sami zasłynęli później jako wybitni twórcy witraży i polichromii. Całą tę ogromną pracę Matejko wykonał bezinteresownie, wspierając jeszcze komitet odnowy kościoła sporą kwotą przeznaczoną na cele konserwatorskie. Na ścianach prezbiterium - obok prześlicznych aniołów trzymających wstęgi z wersetami Litanii loretańskiej - znalazły się też emblematy krakowskich cechów - samostrzelników, pasamoników, rzeźników i złotników malowane na podstawie starych cechowych pieczęci. W przypadku złotników, Matejko posłużył się wizerunkiem ich patrona św. Eligiusza, przedstawiającym świętego przy warsztacie, umieszczonym na złoconej siedemnastowiecznej tablicy, znajdującej się dziś w zbiorach krakowskiego Muzeum Historycznego. Godło cechu artysta umieścił na południowej ścianie prezbiterium, przy pierwszym oknie za łukiem tęczy. Matejkowskiej polichromii kościoła Mariackiego poświęcona była wystawa OPUS MAGNUM urządzona przez Muzeum Narodowe w Krakowie na przełomie 2001 i 2002 roku (patrz: "Jan Matejko. Opus Magnum - polichromia kościoła Mariackiego w Krakowie. Przewodnik po wystawie", Muzeum Narodowe w Krakowie, 13 października 2002 - 6 stycznia 2002; tu na s. 23 il. przedstawiająca prace restauracyjne w kościele z widocznym godłem cechu złotników). | |||||
| Informacje o twórcy: | Jan Matejko – najwybitniejszy polski malarz historyczny; studia malarskie rozpoczął pod kierunkiem W. Łuszczkiewicza i W. K. Stattlera w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (lata 1852-1858). Następnie uczył się w Akademii monachijskiej u H. Anschütza (1859) i przez dwa miesiące w Akademii wiedeńskiej u C. Rubena. Po studiach mieszkał i pracował w Krakowie. W 1873 objął tam stanowisko dyrektora Szkoły Sztuk Pięknych, pełniąc tę funkcję aż do śmierci. Dużo podróżował - wielokrotnie wyjeżdżał do Paryża (w latach 1865 -1880), Wiednia (1866-1888), w 1872 był w Konstantynopolu, a rok później w Pradze i Budapeszcie, odwiedzał również Włochy (1878-1879 i 1883). Był członkiem licznych akademii i towarzystw artystycznych m.in. Académie des Beaux-Arts (1873) i Instytutu Francuskiego (1874) w Paryżu, berlińskiej Akademii Sztuki (1874), Akademii Rafaelowskiej w Urbino (1878) i Künstlersgenossenschaft w Wiedniu (1888). W 1864 został członkiem Towarzystwa Naukowego w Krakowie, w 1887 otrzymał doktorat filozofii honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był twórcą wielkich i znanych płócien, m.in. Kazania Skargi, Rejtana, Unii Lubelskiej, Batorego pod Pskowem, Bitwy pod Grunwaldem, Hołdu Pruskiego czy Kościuszki pod Racławicami. Malował także portrety i - rzadziej - sceny religijne czy rodzajowe. Ważną rolę w jego twórczości odgrywał rysunek - artysta opracował m.in. rysunkowy cykl Poczet królów i książąt polskich oraz album Ubiory w Polsce od 1200 do 1795. W latach 1889-1891, wraz z zespołem uczniów, pracował nad polichromią kościoła Mariackiego w Krakowie. W dawnym rodzinnym domu artysty, przy ulicy Floriańskiej w Krakowie od 1898 mieści się poświęcone mu muzeum -Dom Matejki (Oddział MNK). | |||||